Motosikletiyle 15 Temmuz Şehitler Köprüsü’ne gelen Tahmiscioğlu, köprünün korkuluklarına çıktı. İhbar üzerine gelen polis ekipleri Tahmiscioğlu’nu uzun süre ikna etmeye çalıştı. Boğaz’a atlayan Tahmiscioğlu, deniz polisi tarafından sudan çıkarılarak Ortaköy İskelesi’ne getirildi. Sağlık ekiplerinin ilk müdahalesinin ardından hastaneye kaldırılan Tahmiscioğlu kurtarılamadı.
Tahmiscioğlu, Instagram hikâyelerinde yayımladığı mektupta iş hayatında yaşadığı anlaşmazlıklardan, borçlarından ve son yıllarda yaşadığı kişisel sıkıntılardan söz etti. Mektubun son bölümünde oğluna seslendi.
Levent Tahmiscioğlu’nun paylaştığı mektup
• Mektuptaki kişi adları baş harfleriyle ile gösterildi.*
VEDA
Ölmek, kendini öldürmek, intihar yeni bir fikir diil benim için. M. P.’den bu yana çok etkilendiğimi itiraf etmeliyim. Videosunu ezbere bilirim, videosunu ezbere bilenlere çok uzun zaman vakit geçirdim 🙂
Bunun için doğru zamanı bulmak nerdeyse imkansız, ne zaman olursa olsun bu eylem kötü bir sürpriz olacak, erken olacak, yazık olacak! Bana can veren Allah verdiği gibi alsın istedim, bana beddua edenlerin 10 katı dua ettim, kabul olmadı.
“Bundan başıma gelenleri sorumlu tutacak değilim, bu ışıltılı hayatı ben seçtim” demeyi çok isterdim ama öyle diil. Tabii ki hayat çok zor hiç adil diil buna rağmen devam etmek gerekiyor falan filan ama bi yerde film kopuyo. Bende filmin koptuğu çok yer var, saymaya kalksam sonu yok. Hangi birini suçlayacaksın?
Ölene kadar beraberiz diyip sonra beni hayatından çıkaran, ikasta kalan %1 hissemi sorduğumda ölü taklidi yapan M. N.’nu suçlayabilirim!
Hiç ayrılmayız sandığım E.’yı suçlayabilirim, hiç ayrılmayız sanmıştım, ayrılsak da yaşarım sanmıştım! Ayrılırken pamuğa işeyen karınca kadar sessizdim, bokunda boğul temennisini haketmedim, bundan sonra ne düğününe ın ne cenazeme!
Platonik aşkım S.’yi suçlayabilirim, bana hayatın gerçekliğini tokat gibi çarptığı için! “Keşke araban olsaydı önümüz kış” diyip sahip olamadığım ve bir daha kazanamayacağıma inandığım her şeyi tek bir cümlede yüzüme vurduğu için!
Son dakika editi; bu güzel kadını suçlayamam, bilakis son zamanlarımda bana yaşadığımı hissettirdi. Bilmeden bana çok güzel duygular yaşattı. Garip davranışlarımı umarım sonradan anlamlandırır, napıym pes ettiğimi vazgeçtiğimi söyleyemezdim!
“Ben karışmam, C. isterse babasıyla görüşsün” diyen eski karımı suçlayabilirim!
Herkesten çok sevdiğim, bu dünyada en çok […] severim dediğim eski dostum S. […]’i suçlayabilirim, yaptığı yanına kar kaldı, […] benden kat kat daha iyi bir hayat yaşıyor, […] kaldıramıyorum!
[…]ini tüketiyosun, bizi banka gibi kullanma […] “eski dost” tedarikçilerimi suçlayabilirim.
İşimi hep çok sevdim, namusumla para kazanmayı çok önemsedim. Kader birliği yaptığım çalışanlar çalıp çırptılar, yalancı şahit oldular, onları suçlayabilirim.
Fon vurgunundan milyarlar götürülürken ATM’den çektiğim yatırdığım paranın bile hesabını soran Vergi Daire’sini suçlayabilirim, bunun sonu yok…
Hiç bi zaman maymun iştahlı olmadım, hatta son zamanlarda beklentimi öyle düşürmüştüm ki tek istediğim sevdiklerimle mütevazi bir hayatı azcık gülerek azcık eğlenerek geçirmekti, bunun nerdeyse bir ütopyaya döndüğünü anladığımda bu kararı verdim!
Kolay yolu seçtim diyelim, benim için en üzücü olan şey; “üzülmeyin” dicem ama üzüleceğinizi biliyorum, bunu aşamıyorum!
Bir ara linkedinden Netflix’e ulaştım, “bir intiharın anatomisi” belgeseli çekelim, benden sonra telifim miras olarak kalsın, gidişim bir işe yarasın dedim ama sonuç alamadım.
“Satılık Hayat” kurgusu yaptım, mantık basitti, 45+ iyi eğitimli, sağlıklı bir bireyim, mevcut hayatımı geride bırakıp bir başkası için yaşayabilirim, birinin sağ kolu, yoldaşı, yol arkadaşı olabilirim minvalinde ipliğimi pazara çıkarmayı düşündüm. Hayatımın bir yabancı için ne kadar değersiz olduğunu gösterdi bu bana, sonuç alamadım, alamazdım.
Benden sonrasını kurgulamaya çalışmak çok zamanımı alıyordu, enerjimi alıyordu, bu beni daha da kötü yaptı.
Borçlar noolcak, özür bekleyenler, helallik isteyenler filan.
Son zamanlarımda yaptığım ve / veya yapmadığım şeylerden beni sorumlu tutmayın mümkünse, diyorum ya, kafa gitti, bigitti mi bi daha da geri gelmiyor.
Kaplumbağalara Z. baksın, aman alacaklılar oğluma bulaşmasın, ablam hayat sigortamı araştırsın gibi detaylar yükümü daha da artırdı, taşıyamaz hale geldim.
En iyisi “benden sonra tufan” demek!
Bunun için herkesten özür diliyorum.
Son 3-4 seneyi saymasak görece iyi bir hayat yaşadım diyebilirim, bunun için de hayatımda olan herkese teşekkür ederim, herkesi seviyorum, herkesten yine özür diliyorum.
Psikolojim artık öyle bi hale gelmişti ki bir yerde beremi unutsam dünyam yıkılıyordu, dünyanın en salak insanı ben oluyordum, bir bereye bile sahip çıkamayan adamla kavga ediyordum iç dünyamda. Sabahları düzgün soyamadığım yumurtamla kavga ederken buluyordum kendimi.
Bunun bana verdiği acıyı bilemezsiniz, o nedenle son bulduğuna sevinmelisiniz.
“Kurtuldu” diyin olur mu, “bizi yaktı gitti” diyin ama kendini kurtardı diyin bari.
Çok iyi yaptığım işler de oldu, gurur duymadığım şeyler de; sonuç ne olursa olsun iyi niyetli, ahlaklı bir insan olmayı hep çok önemsedim, karşılığını almayı bekledikçe hayal kırıklığım büyüdü büyüdü büyüdü önümde aşamadığım koca bir dağ oldu. Bunu romantik bir yerden söylemiyorum, giderayak size yalan söyleyecek değilim, dünya hassas kalpler için cehennemdir sözünü doğrulayan birkaç yıl geçirdim, çözüm de bulamadım, kabalaşamadım, umarsızlaşamadım, battıkça battım, battıkça mutsuz oldum.
İtiraf ediyorum; benim için tüm dertlerin bir anda son bulacağı fikri son derece cazip geliyor.
Çelişkili olduğunu da kabul ediyorum, son anda bencilliği seçtim diyelim, siz de kurtuldu diyin mümkünse.
Benimle davası olanlar sonuç alamadığına üzülecek, komşuların gözü bir-iki gün beni arayacak, ailem kahrolacak, ama hayat bir şekilde herkes için devam edecek.
Benimkisi buraya kadarmış.
Son zamanlarında zerre kadar zevk almadığım, alamadığım bu hayattan kendi rızamla giderken 1 cümle evladıma hitaben yazayım. Daha onun önünde upuzun, umutlarla dolu bir ömür var.
C., C., C., oğlum, canım oğlum, evladım; seni hep çok sevdim, böyle olsun istemedim. Şimdi şişeden bir cin çıksa tek dilek hakkı verse sen ne istiyorsan onu dilerdim. Nerde olursam olayım birlikte mutlu olduğumuz anları düşünmek hep içimi ısıtacak.
Yolun, bahtın açık olsun, seni çok seviyorum.
Son sözlerim; maalesef öteleyemedim, erteleyemedim, su çok soğuktur şimdi, beni orda bırakmayın, üşürüm.
Bizim ülkede vasiyetler pek yerine getirilmez, bunu adı vasiyet değil son rica olsun, olur da bir aksilik çıkarsa, ki en korktuğum şey, olur da sakat kalırsam kaşıkla filan beslenmek istemiyorum, lütfen naapıp edip benim fişimi çekin, ötenazi istiyorum, gözümü açık bırakmayın benim!
İnsan sadece haysiyeti için yaşamaz, bazen ölür de…
Beni affedin ve kalın sağlıcakla
Yazıyı beğendiysen, patronumuz olur musun?
Evet, çok ciddi bir teklif bu. Patronumuz yok. Sahibimiz kar amacı gütmeyen bir dernek. Bizi okuyorsan, memnunsan ve devam etmesini istiyorsan, artık boş olan patron koltuğuna geçmen lazım.
Serbestiyet; Türkiye'nin gri alanı. Siyah ve beyazlar içinde bu gri alanı korumalıyız. Herkese bir gün gri alanlar lazım olur.
