Murad Ciwan

1514-1516 arasındaki Kürt-Osmanlı ilişkisi, karşılıklı taahhüt ve çıkarlara dayalı bir ittifaktı. Kürdistan beyleri ülkelerini Osmanlı devletine katarak Sultan’a teb’alığı kabul ettiler; buna karşılık kendi hanedanlarını, topraklarını ve dinî-toplumsal düzenlerini koruyan statüler elde ettiler. Osmanlı merkezi de Kürtlerin askerî gücüne, coğrafya bilgisine ve kendi sınırları içindeki meşruiyetine ihtiyaç duyuyordu. Kürt beyleri, Safevi idarecilerini kendi irsî topraklarından çıkarmak için başkaldırmış, yalnız kendi bölgelerinde savaşmakla kalmayıp birbirlerine askerî yardımda bulunmuşlardı.