serbestiyetserbestiyet
Anasayfa / Kültür Sanat / Hazar Ergüçlü: “Sınıf farkı denen şeyi Kıbrıs’tan Türkiye’ye geldiğimde çok katı bir şekilde kavradım”

Hazar Ergüçlü: “Sınıf farkı denen şeyi Kıbrıs’tan Türkiye’ye geldiğimde çok katı bir şekilde kavradım”

16 senedir ekranlardan tanınan ünlü oyuncu Hazar Ergüçlü'nün Altın Koza’daki konuşması binlerce kez izlenmişti. Ergüçlü, yeni filmi Mutter’deki ters köşe rolünü, o konuşmanın arkasındaki hikayeyi anlattı.

Oyuncu Hazar Ergüçlü, yeni filmi Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri ile alışılmış rollerinin dışına çıkarak fantastik ve gerilim türlerini buluşturan bir hikâyede izleyici karşısına çıktı.

Adana Altın Koza Film Festivali’nde En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazanan Ergüçlü, Gazeteci Selin Öztunçman’a verdiği röportajda yeni filmini, oyunculuk serüvenini, sanatçı kimliğini ve Altın Koza’daki ödül konuşmasının arkasındaki hikâyeyi anlattı.

Mutter’deki rolünüz ilginç, oyunculuğunuz ise çok etkileyici. Daha önce oynadığınız işlere çok benzemeyen, televizyon rollerinden de çok farklı bir rol. O yüzden ilk sorum sizi bu senaryoda ve özellikle bu rolde neyin cezbettiği. 

Bir kere okuduğum senaryonun çok kuvvetli bir atmosferi vardı. Bir yaratık üzerinden anne-çocuk ilişkisini anlatacak olmak ve bütün o duyguları araştırma fırsatı açıkçası çok ilgimi çekti. Hiç böyle bir filmin içinde olmamıştım daha önce. Yeni şeyler öğrenmeyi, denemeyi, kendimi sınamayı, sınırlarımı keşfetmeyi severim. Bunun için yaşıyorum hatta. Yani sadece oyunculuk için söylemiyorum bunu. Genel olarak hayatta olabildiğince çok şey öğrenmeyi seviyorum ve merak ediyorum. Bunu da çok merak ettim açıkçası. Bunu yapsam ne olur? Nereye varır? 

Türkiye’nin en çok izlenen, herkesin aklına kazınan dizilerinde de oynadınız. Şimdi ise hem fantastik hem korku elementlerinin olduğu çok niş bir festival filminde yer aldınız. Şu an kariyerinizde nasıl bir noktadasınız? Hazar Ergüçlü bu noktada kariyerinde nasıl hissediyor?

Sektöre girişim 16 yaşında, Derviş Zaim’in bağımsız filmi Gölgeler ve Suretler filmiyle olmuştu. Film benim benzinim, beni en çok besleyen şey.

Dizilerin durumunu da biliyorsunuz, üretkenlik anlamında çok kısıtlandığımız bir noktaya geldi iş son zamanlarda. Ne olursa olsun uzun saatlerden dolayı hep de bir tekrara düşülüyor. Hâl böyle olunca insan yeni şeyler yapmak, ortaya koymak istiyor. Bütün bunların da dışında kendimi inşa etmeye çalışıyorum bir insan olarak.

Film yapmak vazgeçilmez bir şey benim için. Beni hep ileriye taşıyacak, besleyecek ve büyütecek olan şey öncelikle filmler. Dizi daha az değerlidir anlamında söylemiyorum bunu. Aksine dizilerde edindiğim tecrübe beni sinema alanında daha hızlı daha zengin kıldı.

Bu rolle Altın Koza’da aldığınız ödülü kabul ederken yaptığınız iki dakikalık konuşmanın arkasında yatan çok şey var. Birincisi, sektörün oyuncuları tektipleştirmeye ittiğinden bahsediyorsunuz. Bir oyuncu bu ekosistemin içinde kalıpları nasıl kırabilir? Mesela sizin kariyeriniz ve şu an yaptığınız işler, buna çok güzel bir örnek. Bu kalıpları kıran bir oyuncu olmak nasıl bir his? 

Özgür hissettiren bir durum. Bu kalıpları ancak “Hayır” diyerek kırabiliriz. Çünkü ciddi bir baskı var dış dünya tarafından. Tam cümle bu mudur bilmiyorum ama, “uslu kız” olursan, bazı konulara değinmeyen, her zaman güler yüzlü, enerjik biri olmazsan para kazanma ihtimalin düşüyor. O kadar da zor bir sektör ki bu…

Ben bunu reddediyorum. Bu benim ruhumu mahvetti, parçaladı ki buna teslim olmaya çalıştığım zamanlar da oldu. “Şimdi yapmayayım, şimdi para kazanayım, sonra ben kendim olurum.” Öyle bir şey yok.

Ruhun isyan ediyor. Ağır sözleşmelerle bağlandığımız da oluyor ve kendinizi, ait olmadığınız yerlerde, size ait olmayan davranışlar sergilerken buluyorsunuz. Doğru bir ekip oluşturmayı, seni anlayan, senin duruşunu da gözeten, seni sen olmaktan alıkoymayacak insanlarla bir arada olmak da çok önemli bence.

Bunlar çok belirleyici şeyler. Başka oyuncu arkadaşlarımızı görüyorum, bir açıklama okuyorum. Biliyorum onun ne kadar kötü hissettiğini, aslında öyle düşünmediğini. Bu benim de başıma geldi daha önce. Bunlar zor şeyler.

Bahsettiğiniz kalıba uygun biri olmaya çalışmak, sanatçıyı, yani aslında kişiyi insanlıktan çıkaran bir şey. Bir sanatçı insan olmaktan, kendi olmaktan bu kadar ayrılabilir mi? O zaman sanatçı olabilir mi? Biraz daha felsefi bir soru belki ama sizin fikriniz nedir?

Öncelikle hata yapmadan görkemli şeyler ortaya çıkmıyor ki bunu söylerken ne kadar korktuğuma inanamazsınız. Başkaları tarafından kötü, eksik algılanma endişesi çok yorucu bir şey fakat bu da işin bir parçası.

Göstermek istediğim bir şey var, demek istediğim bir şey var fakat aynı oranda görünmesinden de bir o kadar korktuğum bir şey bu. Kendin olmak o kadar da kolay bir şey değil yani. Ama olay sürekli bunları akılda tutup yine de hata yapmak. Yaşamak bu. Asıl meselemiz ne? Para kazanmak mı? Önemli biri olmak mı? Hayır.

Benim hayattaki en büyük hedefim huzurlu, mutlu biri olmak. Bir gün batımına baktığımda içimde hiçbir endişe hissetmeden bunun tadını çıkarabilmek. Bir hafiflik hissetmek karnımda. Ve bunun yolunun gerçekten bir sürü şeye hayır demek olduğunu görüyorum. Yapacak bir şey yok. Çaresizce buyum.

Konuşmanızda yer verdiğiniz 37 yaşında Soma’da hayatını kaybeden maden işçisi Kerim Ören ve oğlunun sizin üzerinizdeki etkisinden ve ardından kömür işçisi olan dedenizden ve ninenizden bahsediyorsunuz. Size belli ki çok dokunan bir tarafı var bu konunun. Nasıl bir ailede büyüdünüz?

Ben Kıbrıs’ta büyüdüm. Orada çoğumuzun ailesi işçi kökenliydi. Cumhurbaşkanı da dahil, hepimiz aynı restoranlara gidip, aynı yerlerde yemek yiyip, aynı yerlerde düğün yapardık. Öyle güzel bir tarafı var Kıbrıs’ın. Benim de anne tarafım işçi.

Dedem madende çalıştı ve madende hastalandıktan sonra çalışamaz hale geldi. Ardından hem kömür işçiliği hem kamyon şoförlüğü yapmaya başladı. Anneannem de kömür işçiliği yaptı. Hayatları boyunca çalışan insanlar oldukları için emekli olmalarına rağmen hala duramıyorlar, hala çalışıyorlar. Mutlaka yapacak bir iş buluyorlar.

Baba tarafım ise daha aristokrat, köklü bir aileden geliyor. Babaannem köklü ailesini terk edip bir öğretmen olan dedemle evleniyor ve yoksul bir hayat yaşıyor.

Fakat ailemde her zaman onun birikiminin, zamanında Shakespeare okumuş olmasının, üç dil konuşuyor olmasının, müzik aleti çalıyor olmasının etkisini gördüm. Kışları kolejde, yazları köyde, kömür ocaklarındaydım.

Nenemler odun kömürü satıyorlardı. Odunu minik, tepesinde delik olan bir eve benzeyen ocağa doldurup yakıyorlar. Gamini diyoruz Kıbrıs’ta. Odun getiriyorlardı, kesip Gamini’yi doldurduktan sonra tepesinden yaktıklarında kömür oluyordu o.

Ben de bütün o sürecin bir parçasıydım. Beni sabahın köründe arabaya atıp oraya götürüyorlardı. İşçilerle sürekli iç içeydim. Neneme yardıma gelen başka işçiler oluyordu.

Okulda İngilizce gününde öğrendiğim şeyleri çıkıp onlara oynuyordum, galiba böylece sahne de başlamış oluyordu benim için. Aslında bunları ilk defa anlatıyorum çünkü doğru kalmaya çok gayret ediyorum. Hem böyle ajite edilmiş bir başlık görmemek için, o insanları incitmemek için…

Herkesin ortak noktada buluştuğu ama çok farklı geçmişlerden geldiği bir anne ve baba tarafı var. Bunun sizin üzerinizde nasıl bir etkisi oldu? 

Koleje gitmek özel bir şey değil Kıbrıs’ta. Çoğumuz kolejde okuyabiliyordu. Ardından konservatuar sınavlarına girdim ve 17 yaşında İstanbul’a geldim. Sınıf farkı denen şeyi Türkiye’ye geldiğimde çok katı bir şekilde kavradım.

Tabii Kıbrıs’ta da işçilerin haksızlığa uğradığı oluyordu ama grev hakkı denen şey öyle kuvvetli ki orada. Hâlâ bugün, bu konjonktürde bile öyle. Adalet, yargı bağımsızlığı çok yüksek düzeyde Kıbrıs’ta. O yüzden ben buraya geldiğimde çok fena tokat yedim, yamuldum yani.

Hem medyada hem de halk arasında bir ayrışma var: Bir taraf “Sanatçılar toplumsal meseleler hakkında konuşmalı” derken bazıları bu görüşe karşı çıkıyor. Siz bu konuda nasıl bir yerdesiniz? 

Mesleğimiz ve hayat birbirinden ayrı değilse, ki değil, o zaman gündelik hayatımıza ters düşmeyecek şekilde yaşamalıyız ve çalışmalıyız. Kendi mutluluğumu hedef alıyorum hayatta da. Ben buna inanıyorum. O yüzden susmuyorum. Başka ne beni ben yapacak?

Klasik bir soru olacak ancak yakın veya uzun gelecekteki planlarınız neler? Kendimi burada görüyorum dediğiniz bir yer var mı? 

Öyle gelecekte şu olacağım, şunu yapacağım diyen biri hiç olamadım. Hayatta bir checklist olduğunu düşünmüyorum. Bir şeylerin içinin boşaldığını düşünüyorum bir checklist olduğu zaman. Benim hedefim, isteğim iyi hissetmek. Kusursuz bir mutluluktan bahsetmiyorum.

Kendim gibi hissetmek, merkezimde hissetmekten bahsediyorum. Gerisi hallolur. Zaten bir insan merkezine varmayı başarabilirse ya da elinden geldiğince yaklaşmayı başarabilirse, doğru tercihler yapacağını düşünüyorum. Zihnimiz istediğimiz oranda berrak olursa gerisini hallederiz gibi geliyor.  

O zaman, en azından şimdilik, nasıl bir noktadasınız? 

Madem ölmüyorum o zaman yaşayacağım.

Yazıyı beğendiysen, patronumuz olur musun?

Evet, çok ciddi bir teklif bu. Patronumuz yok. Sahibimiz kar amacı gütmeyen bir dernek. Bizi okuyorsan, memnunsan ve devam etmesini istiyorsan, artık boş olan patron koltuğuna geçmen lazım.

Serbestiyet; Türkiye'nin gri alanı. Siyah ve beyazlar içinde bu gri alanı korumalıyız. Herkese bir gün gri alanlar lazım olur.

Bu Sayfayı Paylaşın