Şule Demirtaş

Kendime soruyorum: Nasıl bu kadar merhametsiz olabiliyoruz? Bir insanın hastalığını duyduğumuzda önce hangi görüşten olduğunu öğrenme ihtiyacı nereden geliyor? Ailesi tedavisi için yardım isterken, acısına yakınlık duymak için kendisini tanımamız mı gerekiyor? Allah’ın huzurunda nasıl hesap vereceğine inanan insanlar olarak, elimizin yetiştiği yerde başkasının derdine sırt çevirmeyi nasıl içimize sindireceğiz?

İnsan her sabah bankasının, hastanesinin, devlet dairesinin işleyişini baştan inceleyerek yaşayamaz. Zaten kurumlara bunun için ihtiyaç duyuyoruz. Bilemeyeceğimiz işleri emanet ediyor, karşılığında düzgün yapılmasını bekliyoruz. “Bize güvenin” diyenlerin de denetlenmeyi kabul etmesi gerekir. Sürekli bizim itimadımızı isteyen ama kendisine yöneltilen her soruyu husumet sayan bir anlayışla bu ilişki nasıl sürecek?

Aziz Mahmud Hüdayi Vakfı’nın denetimsizliğe, göz yummaya ve kayırmacılığa dikkat çekmesi elbette kayda değer. Ancak bildiriye gösterilen o cömert teveccüh, uzun ve konforlu suskunluğun hesabını unutturur mu?

Fransız makamlarına bu düzenlemeden vazgeçmeleri çağrısında bulunurken Fransa’nın iç işlerine müdahale endişesi taşımayan iktidarın aynı hak ihlali Azerbaycan’da gündeme geldiğinde neden farklı bir diplomatik tutum benimsediğini sormak gerekiyor. Üstelik Cumhurbaşkanının Aliyev’le kurduğu samimi ilişki, bu meseleyi doğrudan konuşabilmesi için önemli bir imkân sunuyor.

İki yüz yıllık modernleşmenin sonunda modern şehirlerimiz, üniversitelerimiz, hastanelerimiz var. Kimseyi tanımayan vatandaşın yalnız hakkına dayanarak işini görebilmesi ise hâlâ modernleşmenin hesabına yazılmayı bekliyor.