Anasayfa / Yazarlar / Arabanın atları

Arabanın atları

araba bomboştu, sürücüsü de yoktu, / tıngır mıngır dolaşıp duruyorlardı o gece / sokaklarında bomboş bir şehrin.

 

göçebe çağlarımdı o vakitler,

ve aklın, peşinden koştuğu

yabani bir tay gibiydi şiir;

 

aklı pek başında olmazdı,

sırtında da taşımazdı,

ama çok olurdu bunun tersi;

 

yorulduğu, huysuzlandığı – yahut kendini

melankoliye kaptırdığı zamanlar,

akıl sırtında taşırdı onu.

 

şimdi yaşlandı ikisi de;

onları son gördüğümde,

bu ikisi bir arabaya koşulmuşlardı,

 

araba bomboştu, sürücüsü de yoktu,

tıngır mıngır dolaşıp duruyorlardı o gece

sokaklarında bomboş bir şehrin.

 

23 Eylül 2009

 

GEÇ ÖLMEK   

 

genç ölen ozanların hakkı var üzerimde,

utanıyorum onlardan,

düşününce bazen,

yaşımın altmışı bulduğunu

ve sözü uzattıkça uzattığımı böyle.

 

utanıyorum, ama ne yapabilirim,

ıvır zıvır da olsa, bir şeyler yazmadan,

başka nasıl kanıtlayabilir ki, bir ozan,

erken ölenlerin açtıkları vadide

çağıldayıp durduğunu, sonsuzluğun?

 

22 Eylül 2009

‘Yüreğe Yapılan Dövme’

 

Yazıyı beğendiysen, patronumuz olur musun?

Evet, çok ciddi bir teklif bu. Patronumuz yok. Sahibimiz kar amacı gütmeyen bir dernek. Bizi okuyorsan, memnunsan ve devam etmesini istiyorsan, artık boş olan patron koltuğuna geçmen lazım.

Serbestiyet; Türkiye'nin gri alanı. Siyah ve beyazlar içinde bu gri alanı korumalıyız. Herkese bir gün gri alanlar lazım olur.

Bu Sayfayı Paylaşın