Yara ve sargı

I

bir türkü çığır, bir yara aç,

gündelik dilde bir yara, ozan,

çarşıda pazarda kulaktan kulağa,

dudaktan dudağa dolaşan, ama

büyük yeryüzü ezgisine katıldığını,

göğe yükseldiğini,

göğü doldurduğunu,

göğü genişlettiğini,

derinlettiğini

öyle kolayca belli etmeyen…

gündelik dilde bir yara,

bir gönül yarası, ozan,

dumanı dağın öteki yüzünden

görülebilen!

akla da bir deli gömleği biç,

ya da bir kefen,

kumaşı rüzgârın saçından olsun,

kanadı ışığın tüyünden!

II

Şiir söyleyeceksen bize,

Dudağı, susuzluktan –

Kavrulan toprak gibi yarılmış

Şiirler bul, ozan,

Yeryüzünün sevgiye, dostluğa

Susamış yüreğinden kopan

Büyük şiirler, ırmak-şiirler,

Rüzgâr-şiirler, yağmur-şiirler…

Ve onları söylerken de, sesine

Öyle ince bir hüzün,

Öyle oylum oylum bir acı kat ki,

İçi yansın, gözü dolsun da göğün

Boşaltsın sicim gibi yağan

Bir rahmet biçiminde cenneti

Yaralarımızın üstüne,

Kabuklarımızın üstüne!