Manşet

İran; Fordow, Natanz ve İsfahan’daki nükleer tesislerinin ABD tarafından vurulmasının ardından misilleme olarak İsrail şehirlerine füze saldırısı yaptı. Tel Aviv ve Hayfa’da 27 kişi yaralandı. İran Devrim Muhafızları, Hayber füzesinin ilk kez kullanıldığını açıkladı. İran Meclisi, Hürmüz Boğazı'nın kapatılmasına onay verdi. İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi kararı yürürlüğe sokarsa, dünya petrol arzının yaklaşık %20'si doğrudan etkilenecek.

İddia: Erdoğan’ın girişimiyle bu hafta içinde İstanbul’da gerçekleştirilmesi planlanan İran-ABD görüşmesi, İran’ın dini lideri Ayetullah Ali Hamaney’e ulaşılamaması nedeniyle son anda iptal edildi. Hamaney’in suikast endişesiyle gizli bir konumda olduğu ve bu nedenle planlanan görüşmeye onay veremediği belirtildi. Trump, Erdoğan'a Vance ve Witkoff'u göndermek istediğini, hatta Pezeşkiyan gelirse onunla görüşmek için kendisinin Türkiye'ye gidebileceğini söyledi.

Norbert Elias, Ölmekte Olanların Yalnızlığı Üzerine metninde, modern insanın ölümle olan bağının nasıl çözüldüğünü anlatır. Ölüm artık kişisel değil, toplumsal değil; sadece teknik bir organizasyon. Hastaneler ölümün sahnesi; doktorlar onun koreografı; hasta ise yavaş yavaş katmanlardan aşağıya süzülen bir gölge.

İran’da en uzun süre yaşadığım şehirdir Tahran, bombardıman başladığında önce dostlarım, öğrencilerim geldi aklıma, derken sevdiğim mekanlar. Tahran, İsfahan ve Tebriz bombalanırken, bu şehirlerde tanıdığım insanlara ulaşmaya çalıştım. Çoğu, bombardıman altında da olsa şehirlerinde yaşamayı sürdürüyorlardı. İran halkı dış tehdit karşısında her zaman tek vücut olur. Nitekim, iç baskı gruplarının saldırılarına katlanamayarak ülkesini terk eden ve Amerikan üniversitelerinde akademik çalışmalarını sürdüren Abdülkerim Suruş, rejime yönelik rahatsızlıklarına rağmen İsrail saldırılarını protesto etti. Rejimden rahatsız pek çok aydının da benzeri açıklamalar yaptığını duyuyorum.

Sevdiğim oyuncuların çoğu “defolu”. Ölçülere aykırı… Bazısı “at suratlı” olarak anılanlardan. Geçen yıl bugünlerde ölen Donald Sutherland mesela. Küçükken annesine soruyor: “Anne sence ben yakışıklı mıyım?”. Annesi duraklıyor, “Karakteristik bir yüzün var Donald…” O yanıt üzerine odasına gidip “tüm gün saklanmış”. Ama kendisiyle barışıyor. Onu “kötü kahraman” rolleriyle de tanıyoruz, “savaş karşıtı bir aktivist” olarak da. Bu “kötü adam” rollerinde bunca diktatör adayının yarıştığı bugünlerde ayrıca değerli.