Yazarlar

Beni her zaman eli kitaba değemeyenlerin kitaba saygısı çekmiştir. Bu belki yazıyı kutsal sayan İslamiyet’le gelen bir durum, yerde iki şey bırakılmazdı eski kültürde, yazılı kağıt, sayfa, ya kutsal ise sanmasıyla, bir de ekmek, lokma. Ekmek öpüp başa koyduktan sonra yüksek bir yere bırakılırdı, yazılı kağıt da öyle, ama, o öpüp başa konmadan…

20. yüzyılın ilk çeyreğinde bilhassa Rusya doğumlu, Batılı anlamda modern eğitim almış ve kendini “Türkçü” olarak tanımlayan “münevverlerin” teşkil ettiği en başta Türk Yurdu ve diğer süreli yayınların dil ve edebiyat alanında palazlanmaya başlayan Türk milliyetçiliği ideolojisine siyasi de bir ton katarak sistematik bir fikriyat haline getirmiştir.

AK Parti’ye ve Erdoğan’a yapılacak en büyük iyilik, onlara objektif bakmak ve yararlanabilecekleri eleştirileri samimiyetle söylemektir. Çünkü kendisini sürekli düzelten bir parti ve liderin bu ülkede çok daha uzun yıllar kalıcı olabileceği ve ülkeyi elinden kaçırmayacağı açık… Bunun yerine hamasete sığınıp olağan dışı bir lideri gerçek üstü kılmaya çalışırsanız, yapılan vasatlığın ta kendisi olur.

İşin bir de adaleti süper kahramanlar üzerinden sağlama boyutu var ki şu anki memleketin ruh haline çok uygun düşüyor. Memleketin süper kahramanları olduğunu sanan ve bunun konforunu yaşayan insanların bir ‘hiç’ olduklarını gördükleri anda yaşadıkları savrulmaları görüyoruz. Süper kahramanlıktan, süper kahraman aramaya geçiş yapmışlar ya da aslında hep öyleydiler.

Kabul edelim ki erkek egemen zihniyeti köklerinden sökemedik. Dokunulmazlık katına çıkardığımız “mutlu yuva”larda sessizliğe zorlanan kadın çığlıklarını görünür kılamadık. Hâlâ kadınlardan “karı” olarak bahseden medyanın dilini dönüştüremedik. “Ben imanlı feministim” dediği için öldürülen Konca Kuriş’in sorgulama cesaretini sergileyemedik. “21. yüzyıl kadın yüzyılı olacaktır” diyen Kürt kadın hareketini ulusal patriyarkal siyasete nesne yaptık.