serbestiyetserbestiyet
Anasayfa / GÜNÜN YAZILARI / Skandalda liste hâlâ yok, kayyum ise bakmışsın kapında

Skandalda liste hâlâ yok, kayyum ise bakmışsın kapında

Paranın ve rantın izini sürmek bu kadar imkânsız o kirli düzeni deşifre eden ekranların fişini çekmek bu kadar çocuk oyuncağıysa, kusura bakmayın bu hikâyede ucun asla doğru yere gitmediğini herkes biliyor.

“Ucu nereye giderse gitsin” sözünü duyduğum an, tabanca sesi duymuş ihtilal şahidi gibi irkiliyorum. Hemen arkasından gelecek açıklamayı da beklemeden edemiyorum. Çünkü memlekette o ucun nereye kadar gidebildiğini, nerede durduğunu, bazen nasıl dönüp meseleyi ortaya çıkarana dokunduğunu yeterince gördük.
Yine de insan hemen herkesin kanına dokunmuş böyle bir meselede, milyarlarca liralık iddialar karşısında bir defa olsun bütün ilişkilerin açıklanmasını, kimsenin hatırı gözetilmeden hesap sorulmasını istiyor. İstiyor istemesine, sonra bir sabah televizyonu açıyor, sosyal medyaya bakıyorsunuz ki ne göresiniz; soruların cevabından önce kayyum haberini…

Fon skandalında kimlerin ne yaptığını anlamaya çalışırken, meseleyi konuşan gazetecilerin artık ne yapamayacağını görüyorsunuz. Artık düzen böyle.

Sözcü TV’ye kayyum atanmasını bu yüzden haftalardır dinlediğimiz açıklamalardan ayrı değerlendiremeyiz. İktidarın üst düzey isimleri listelerin açıklanmasını istiyor fakat bu isteklerin nasıl yerine getirileceğini, önündeki engelin ne olduğunu anlatan yok. Vatandaşla birlikte merak edip bekleyen yetkililerimiz var Allahtan. Fakat biz zinhar bilmiyoruz. Onlar da öğrenmek istediklerini söyleyecekse Allah aşkına bu soruların muhatabı kim?

Üstelik iktidar çevresinde herkesin aynı şeyi istediğinden de emin değiliz. Birinin açıklanmasında fayda gördüğü bilgi ötekinin hesabını bozuyor çok belli. Birinin üzerine gidilmesini istediği isim, diğerinin korumak istediği bir ilişkiye dokunuyor bu da vakıa. Eh sonunda kendilerinin birbirlerine söylediklerini de duymamış olamıyoruz.
Fakat yine de duyduklarımız var; sırayla bakalım.

7 Ekim’de Özlem Zengin Mecliste “Listenin tamamının açıklanmasını istiyorum, hepsinin açıklanmasını istiyorum” diyor. Arkasından “nasıl yapılacağını bilmiyorum” diyerek ekliyor. İktidar partisinin grup başkanvekili listeyi istiyor ama açıklanması konusunda onun da elinden bir şey gelmediği anlaşılıyor.

İki gün sonra, 9 Ekim’de AK Parti Grup Başkanı Abdullah Güler konuşuyor. Bütün yatırımcıların bilgilerinin açıklanmasına karşı çıkarken muhalefetin niyetini şöyle tarif ediyor: “Siz 3-5 isim verin, bunları linç ettirelim, gerisi siyaseten bize kar sağlar.” Olaylara sebebiyet verenlerin açıklanmasını kendisinin de istediğini söylüyor. Fakat açıklama isteyenlerin bu talebinde bir linç hesabı bulunduğunu da ileri sürüyor.

Hop bu sefer 21 Ekim’de Berat Albayrak’ın avukatı İsa Sinan Göktaş’tan açıklama geliyor. Albayrak’ın fon soruşturmasıyla ilgisi bulunmadığı belirtilirken şu cümle kuruluyor: “Faik Öztrak, Ümit Özlale gibileri taşeron olarak kullananlarla Abdulkadir Selvi’ye bugünkü yazısını yazdıranlar aynı kişilerdir.” Muhalefete cevap verilirken aynı anda iktidara yakınlığı bilinen yazar da suçlanıyor. Üstelik yazısını kendisinin yazmadığı, birilerinin yazdırdığı iddia edilerek hem de. Kim o birileri? Açıklamada isimleri bulunmuyor ama Albayrak tarafının bu tartışmada muhalefetten başka muhataplar gördüğü anlaşılıyor.

5 Kasım’da Mehmet Şimşek bütçe görüşmelerinde listelerin açıklanmasına kendisinin engel olmadığını, mümkünse açıklanmasını tercih ettiğini söylüyor. Zengin’in çağrısının üzerinden handiyse bir ay geçmiş. İlgili bakan da açıklanmasını istiyor fakat ne oluyor bildiniz; liste yine açıklanmıyor.

12 Kasım’da Abdullah Güler yeniden konuşuyor. “Sadece fona para yatırdığı için insanların suçlanamaz” diyor ve Listenin kesinleşmesini, kişilerin hangi eylemden sorumlu olduğunun belirlenmesini istiyor. Bunun üzerine hemen ertesi gün Şamil Tayyar uzaklardan koşarak gelen adam gibi yetişiyor. Açıklanması istenenlerin yüz binlerce sıradan yatırımcı olmadığını, yüksek kazanç sağladığı belirtilen kişi ve şirketlerin sorulduğunu söylüyor.

Güler’in gerekçesine de “Masumiyet karinesi neredeydi? Lekelenmeme hakkı yeni mi aklımıza geldi?” sorusuyla karşılık veriyor üstelik.

Bu vesile herkesin aynı listeden söz etmediği de anlamış oluyoruz. Güler bütün yatırımcıların suçlanmasına itiraz ederken Tayyar zaten onların sorulmadı diyor. Aklımızla oynanmasına kendisi bile karşı.

Bakan “açıklanmasına engel yok” derken, grup başkanvekili nasıl yapılacağını bilmeden açıklanmasını istiyor. Albayrak’ın avukatı ise bir köşe yazısının arkasındaki kişileri suçluyor. Koca 25 yıllık iktidarın, şeytanın aklına gelmeyecek hamlelerin sahipleri dahi karman çormanken olanı biteni bir tenis maçını izler gibi izlemek payımıza düşen.

Aslında tablo bize iktidar adına siyasetin o en tuhaf ironisini sunuyor: Devasa devlet imkânlarını, MASAK raporlarını, BDDK denetimlerini ve istihbarat ağını ellerinde tutanlar sanki sokaktaki herhangi bir vatandaşmış gibi çıkıp “İstiyoruz ama elimizden bir şey gelmiyor, nasıl yapılacağını bilmiyoruz” diyebiliyor. Ekonominin direksiyonundaki bakan “tercih ettiğini” söylüyor, grup başkanvekili çaresizlikten yakınıyor.

Yüz milyarlarca liralık skandalda iş paranın izini sürmeye, gerçeği ortaya çıkarmaya geldiğinde devlet tüm kurumlarıyla ağır çekime alınıyor; ortada görünmeyen bir el sanki süreci kilitliyor.

Gel gor ki sıra muhalif bir televizyon kanalının sesini kesmeye, ekranları karartmaya geldiğinde o “çaresiz” mekanizma anında kusursuz bir hızla çalışıyor. Para trilyonluk labirentlerde kaybolurken, iktidarın adaleti arayanlara karşı eli kolu bağlanıyor; lakin muhalefetin ve özgür medyanın fişini çekmeye söz konusu olunca ne bir engel kalıyor ne de bir yavaşlama… Şapka çıkartırız bu füzyona…

17 Kasım sabahı Sözcü TV’ye kayyum atanıyor ve olağan haber akışı kesiliyor. Haftalardır isimlerin açıklanması konusunda sonuç alınamıyor, fakat o isimlerin tartışıldığı ekranın akıbeti birkaç saatte belli oluyor. Zengin’in çağrısı, Şimşek’in tercihi, Güler’in itirazı, Tayyar’ın cevabı hâlâ önümüzde dururken bu defa gazetecilerin yerine başka yayınlar izliyoruz.

İşlemin başka bir soruşturmaya dayandırıldığını biliyoruz. Fon haberleriyle kayyum kararı arasında kanıtlanmış bir bağ varmış gibi yazamayız. Ancak bu, uygulamanın sonucunu tartışmamıza engel olamaz. Şirketin mali işlemleri incelenirken haber ve tartışma programlarının neden kesildiğini sormaya devam edeceğiz.

Şirketin hesapları incelenecekse televizyonun kapısına neden barikat kuruluyor? Hangi delilin korunması, haber merkezinin susturulmasını gerektiriyor? Kayyum kararı, yayınları durdurmanın sınırsız ruhsatı mı? Mahkeme kararını göstermek yetmez, bu işlemlerin soruşturma bakımından neden zorunlu olduğunu da açıklamak gerekir. Şirket sahibinin suçlu bulunduğunu varsaysak bile gazetecinin çalışamamasını, izleyicinin haber alamamasını bunun hangi gereğiyle açıklayacağız?

TELE1’den sonra Halk TV, şimdi Sözcü TV. Her dosyanın ayrı gerekçesi var. Bizim hayatımızdaki karşılığı ise aynı: Takip ettiğimiz gazeteciyi ertesi gün yerinde bulamıyoruz.
Listelerin açıklanmasını isteyen iktidar temsilcilerinin de burada söyleyecek sözü yok mu? Kendi talepleri haftalarca karşılıksız kalırken aynı meseleyi konuşan gazetecilerin başına gelenleri nasıl değerlendiriyorlar mesela? Açıklık isteklerinin bir karşılığı varsa bunu yalnızca liste konusunda duymamalıyız. O listeyi soranların konuşabilmesini de önemsemeleri gerekir.

Hem nerede bu “lekelenmeme hakkı” ve “masumiyet karinesi” kardeşler? Bu kavramlar neden salt iktidar tarafındaki şaibeler için kalkan oluyorlar?

Muhalif belediyeler hedef alındığında -daha ortada doğru düzgün bir iddianame dahi yokken- insanların soyadları ekranlarda alt yazı yapılıyor, aileleri teşhir ediliyor, servis edilen her ifade peşin hükümle suç kanıtı gibi ilan ediliyor da kendi çevrelerine gelince masumiyet ve haysiyet terazisi nasıl anında kuruluyor?

Bizden her kelimemizi tartmamızı, öfkemizi yutmamızı isteyenler bakanınızın açıkladığı 187 milyar lirayı hangi işlemlerden hesapladığınızı söyleyecek misiniz İktidar çevresindeki anlaşmazlığın nereden kaynaklandığını bütünüyle bilmiyoruz. Fakat bu anlaşmazlığın sonunda kamuoyunun daha az şey öğrenmesini kabul etmek zorunda değiliz. Birbirlerine cevap yetiştirenlerin, vatandaşın sorularına da cevap vermesi gerekir.

“Açıklansın” diyenler artık neden açıklanmadığını anlatmalı. Açıklık talep ederken haber yayınlarının kesilmesine sessiz kalanlar da bizden bu taleplerine inanmamızı beklememeli.
Elinizde bir hesap kapatma ve ekran karartma sopası, herkesten kelimelerini tartmasını ve öfkesini yutmasını bekleyen bu düzen yetti gerçekten.

Hepimiz gerçeğin peşindeyiz; o süslü lafların arkasındaki saklananların değil. “Ucu nereye giderse gitsin” denilen o yolda, paranın kimin cebine girdiğini, kimin kimin önünü açtığını, hangi karanlık ilişkilerin üstünün örtüldüğünü harfi harfine bilmek istiyoruz.

Çünkü karşımıza her defasında yeni bir kayyum haberi çıkıyorsa, “sonuna kadar gideceğiz” vaadi -kusura bakmayın da- masaldan ibarettir. Kayyumu atamada jet hızıyla çalışanlar o meşhur listeleri açıklamaya sıra gelince neden kaplumbağaya dönüşüyor?

Paranın ve rantın izini sürmek bu kadar imkânsız o kirli düzeni deşifre eden ekranların fişini çekmek bu kadar çocuk oyuncağıysa, kusura bakmayın bu hikâyede ucun asla doğru yere gitmediğini herkes biliyor. Bilmenin de işe yaradığı, yarayacağı yerler var.

Yazıyı beğendiysen, patronumuz olur musun?

Evet, çok ciddi bir teklif bu. Patronumuz yok. Sahibimiz kar amacı gütmeyen bir dernek. Bizi okuyorsan, memnunsan ve devam etmesini istiyorsan, artık boş olan patron koltuğuna geçmen lazım.

Serbestiyet; Türkiye'nin gri alanı. Siyah ve beyazlar içinde bu gri alanı korumalıyız. Herkese bir gün gri alanlar lazım olur.

Bu Sayfayı Paylaşın