Ermenistan turuErmenistan turu
Anasayfa / GÜNÜN YAZILARI / O yazıyı niye yazdım?

O yazıyı niye yazdım?

Peygamberimizin mescidinde] kadınlar cemaatin parçası. Bizdeyse cemaatin artığı. Bir kız çocuğunun camideki ilk hatırası küflü bir halı, bir perde, merdiven altıysa büyüdüğünde o kubbeyi sevmesini nasıl bekleriz? Babasının cenazesinde lanetliymiş gibi tabuttan uzak tutulan bir genç kızın Allah’la arasının bozulmamasını nasıl umarız?

Çekingen bir adamım. Çatışmayı sevmem. Hatta korkarım. Bunu annesiz büyümeme bağlıyorum. Kırk yılı aşan yazı hayatımda çatışmalı konularda yazmamaya özen gösterdim. Siyasi ya da gündelik bir temaya değindiğimde, o olaydan çıkarabileceğim evrensel ve kalıcı derse odaklandım. Yine de bu işi benden daha iyi ve daha dengeli yapan dostlarım olduğu için o nöbeti onlara bıraktım.

Benim nöbetim ayrı. Yazdıklarım gönlü incinmişlerin serinlik yudumlayacağı bir dağ pınarı olmasını umdum. Çekişmelerden nefesi kesilmiş kardeşlerime—buna beni ‘köpek’ ‘sapık’ ‘fetö’ diye aşağılayanlar da dahil—oturup dinlenecekleri, kaygısız nefeslenecekleri küçük çiçekli bir bahçeyi hazır tutuyorum.

Çatışmalı konulara girmenin yüksek reyting ve hızlı şöhret getirdiğini bilmiyor değilim. Bu kulvarda yürüyüp istediğini almış yakın arkadaşlarım var. Öfke, bu topraklarda hâlâ prim yapıyor. Gafil olduğum konu ise epeydir mesafeli olduğum sosyal medyanın eski kaba reflekslerinin hâlâ canlı olduğu. Kullanışlı bir ifade bulur bulmaz; ucuna ‘ehlisünnet’ ‘mukaddesat’ gibi kavramları taktıkları mızraklarla saldırmak için siperde bekliyor oldukları.

Muhterem Hülya Terzioğlu’nun cami fotoğrafını ve etrafındaki tartışmaları öteden beri içimde yara olan bir konuyu gündeme getirme fırsatı olarak gördüm. Kadınların camiden dışlanmasına dikkat çektim.

Kadınların camiden kovulmasıyla camilerin çocuk cıvıltısından da mahrum kalmasının altını çizdim. Cuma, bayram ve cenaze namazlarının hiçbir dayanağı yokken ve Allah Resulü’nün sünneti apaçık ortadayken, inatla “erkek namazı” haline getirilmesine öteden beri öfkeliyim.

İki yıl önce Bali adasında kıldığımız kadınlı ve dolayısıyla çocuklu Ramazan Bayramı namazının coşkusundan niye mahrum kaldığımıza hayıflandım.

Nitekim, yakın tarihte Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Görmez’in zarif desteğiyle kadınlı çocuklu bayram namazı geleneğini çoğu şehrimizde STK’ların da katkısıyla canlandırmıştık.

O bayram namazında Sultanahmet’teki muhşetem çoşkuyu hatırladıkça, camilerimizin giderek soğuyan yüzlerini ve artık sadece yaşlı erkeklerin ağır ciddiyetine terk edilmesine içerliyorum.

Kabul: yazdıklarımın yanlış anlamaya müsait muğlak yerleri var. İfadelerimi “hanımlar erkeklerle aynı safta namaz kılsın!” ya da “Camide de kadın erkek kol kola halay çekelim!” gibi deli saçması yerlere çeken dili uzun aklı kısa, insafı kıt öfkesi mebzul “kardeşlerimizi” hesaba katamadım. Bunca yıldır psikolojiyle hemhal olmuş bir hekim olarak “sürü psikolojisi” başlığını unuttum.

Bir itirafımı daha buraya bırakayım. Kızım ve oğlum benimle oynamak istedikleri halde, yıllardır satranç öğrenmedim! Kendimi kaptırır da yazacaklarımı yazamam diye.

Bu polemik tezgâhında yer almayışımın bir sebebi, ilk gençliğimden beri içimde taşıdığım vakit darlığı hissi olsa gerek. Vakit kaybı beni korkutuyor.

Çoğunun erkek olduğunu fark ettiğim linç ustalarına karşılık verecekken, onların da yüreği ince bir hanımefendinin eşi, şefkatli bir annenin oğlu ya da zarif bir kız çocuğunun babası olduğunu hatırlayarak susarım. Onları incitme korkusu beni susturur.

Sosyal medyanın insanı insana körleştirerek bahşettiği bu hoyratlığın ağır manevi sonuçlarının olmasından endişeliyim. Benim için sarfedilen bunca hakareti—velev ki haklı olsun, hakaret başlı başına cürümdür—beni eşi, babası, oğlu, hocası diye sevenleri incittiğini bilmelerini isterim. Hem sonra bu yazdıklarımız bizden sonraya kalacak görünüyor.

Yeryüzünü terk edip meydanı torunlarımıza bıraktığımızda, bir davada omuz omuza terleyen nazik hanım kızların ve yiğit delikanlıların dedelerinin çirkin kavgaları yüzünden utanmalarını istemem.

Velhasıl fikrimi eleştirmek yerine kişiliğime hakareti tercih eden kimisi ‘prof’ lakaplı bu arkadaşlarımızı içten sevenleri ve beni de sevenleri bence fazlasıyla meşgul ettim. Zamanlarını aldım. Huzurlarını bozdum.
Sırf bunun için özür borçluyum.

Bununla birlikte önceki yazımdan linç ustalarının alıntılamadığı cümleleri de yeniden hatırlatmak isterim:
[Peygamberimizin mescidinde] kadınlar cemaatin parçası. Bizdeyse cemaatin artığı.

Bir kız çocuğunun camideki ilk hatırası küflü bir halı, bir perde, merdiven altıysa büyüdüğünde o kubbeyi sevmesini nasıl bekleriz? Babasının cenazesinde lanetliymiş gibi tabuttan uzak tutulan bir genç kızın Allah’la arasının bozulmamasını nasıl umarız?

Bu tutarsızlığı gördük, taklit ettik, çocuklarımıza bellettik. Adı konmadığı için sorgulanmadı; sorgulanmadığı için de dindarların davranışları üzerinden dine mal edildi. Tarihin boyunca katı örflerin ve sorgulanmamış geleneklerin dinin duruluğunu nasıl tortulaştırdığını, kirlettiğini, bulandırdığını görmek adına şahane bir örnektir bu durum. Kubbenin altına girince başlayıp kapıdan çıkınca biten titizliğin adı obsesyondur; takva olamaz.

Takva çarşıda sınanır; tartıda, sözde, bakışta, kazançta kendini belli eder. Başa sarık sarmak, sakal uzatmak, namazlarına namaz katmak kolaydır.

Çarşıdaki sınavdır aslolan, çarşıdaki sınavı kaybeden camideki sözüm ona takva yarışını baştan kaybetmiştir. Kaybettiğini örtme telaşıyla yaptığı her şey gösterişler kataloğunda yerini alabilir.

Ya her yerde hassas olacağız ya da hassasiyetimizi başkalarının sırtına yüklemekten vazgeçeceğiz.

Yazıyı beğendiysen, patronumuz olur musun?

Evet, çok ciddi bir teklif bu. Patronumuz yok. Sahibimiz kar amacı gütmeyen bir dernek. Bizi okuyorsan, memnunsan ve devam etmesini istiyorsan, artık boş olan patron koltuğuna geçmen lazım.

Serbestiyet; Türkiye'nin gri alanı. Siyah ve beyazlar içinde bu gri alanı korumalıyız. Herkese bir gün gri alanlar lazım olur.

Bu Sayfayı Paylaşın