Yazarlar

Kürt toplumunun tutumu her iki tarafa güvensizliğin ne kadar derin olduğunu yansıtıyor. Şu an için PKK’nın bu yönde yapabileceği bir şey yok. Tek umudu hükümetin yanlış yapması, ya da yetersiz kalması… Hükümet ise bu on maddelik rehabilitasyon paketi ile kendince yapılabilecek olanı hayata geçirmeye, güveni yeniden tesis etmeye çalışacak.

“Milli çözüm”den bu kadar çok bahsederken, çözüm düşüncesinin merkezine PKK’yı ya da HDP’yi koymak doğru değil. Görüşmeler, diyalog vs. her zaman olur; ama Türkiye çözümü kendi başına bulmak zorunda.

Ancak ben her şeye rağmen Türkiye’nin halen Suriye Kürtlerini kazanabileceğini; Kürtleri kazanmış bir ülke olarak Irak’ta olduğu gibi en kazançlı ülke olabileceğini düşünüyorum. Bu bağlamda, Suriye Kürtlerinin çok-renkli ve çok-sesli yapısını da göz ardı etmemek gerek; unutulmamalıdır ki bu parçada çok güçlü bir KDP geleneği var.

Bülent Arınç, geçmişte bugünkünden çok daha sert eleştirilerde bulunmuştu. Fakat bunlar bugün yaşadığımız türden bir öfke patlamasına yol açmamıştı. Kanaatimce bunun nedeni, artık iyice konsolide olan, “ülkemiz beka sorunuyla karşı karşıya” tespiti ve onu izleyen “millî çizgiye davet” atağı...

Peki, ya fotoğraflarla dahi sistematik olarak oynanırsa? İktidar katındaki her kavga, her yeni bölünme, liderin etrafındaki her değişme ve ayrışma, görsel kayıtların da habire değiştirilmesine; gerçeğin ta kendisi gibi düşünmeye alıştığımız fotoğraflardan bazı kişilerin çıkmasına, bazılarının ise yer değiştirmesine yansırsa? Reel politikadaki tasfiye hareketlerine, arşiv ve albümlerdeki tasfiyeler eşlik ederse?