Yazarlar

Kürt meselesinin şiddet sarmalına girdiği günlerden geçiyoruz. Sorun, buradan nasıl çıkılacağı, siyaset ve müzakerenin sürece nasıl egemen kılınacağıdır. Çıkışın yolu güvenlik tedbirlerine abanmakta mı, yoksa demokratik mekanizmalara güvenmekte mi aranacaktır?

Kulağa hoş gelmeleri uğruna mecbur muyuz o “demokratik”, “özgür”, bağımsız”, “özerk”, “sivil” vs. sözcükleri yerli-yersiz defalarca işitmeye. Devalüe de olup, etkisizleşiyorlar hem de... Yaratıcılık muhalefette de şart! ... 3 cümlelik itiraz dilekçesinin hasmı çaresizleştirmiş son zekâ hamlesi de en çatık kaşlı resmiyeti bile gayrı-resmiyete davet edebilen sizli-bizli öznel üslubu…

2013 Mart’ında milyonu aşkın Kürt’ün bayram coşkusuyla toplandığı Diyarbakır’da, Öcalan’ın silahlı mücadele döneminin kapandığını ilan ettiği mektubu okunurken, kimlerin yüzünün düştüğünü hepimiz hatırlıyoruz. “Demokrasi olmadan barış olmaz” cümlesi aslında Öcalan’a bir cevaptı. Bugün, sanki bir siyasi öngörüymüş gibi pişkince hatırlattıkları bu slogan aslında AKP- Kürt uzlaşmasının yarattığı derin hayal kırıklıklarını açığa vuran, çözüme itiraz çığlığıydı.

Sözcü’nün arkasındaki güç, Erdoğan’a “2016’da da yakandan düşmeyeceğiz” mesajını veriyor. Tabii hafife alınacak bir mesaj değil bu; Sözcü’nün yaptığı Cumhurbaşkanı’nı doğrudan ölümle tehdit etmek!

Rakel Dink, çatışmaların hemen yanıbaşında çaresizlik içinde haykırıyordu: "Toprak kana doymaz, yeter demeye geldik, her tarafa sesleniyoruz: Bunca acı yeter. Lütfen her tarafa seslenmeye geldik. Kardeşçe, insanca Meclis'te konuşun demeye geldik. Bırakın insanlar eceliyle ölsün. Ancak o zaman insanların ardından ayinler de kıvamında olur acılar da..."