serbestiyetserbestiyet
Anasayfa / GÜNÜN YAZILARI / “Başka yere gitti iş, bambaşka yere gitti.”

“Başka yere gitti iş, bambaşka yere gitti.”

Sözcü TV’nin şimdi susturulması, fon gündemindeki bir aciliyetten çok, muhalif belediyelere ya da milletvekillerine dönük yeni ve ciddi bir hamlenin ön habercisi olabilir

Sözcü TV’ye kayyım atanmasına gerekçe yapılan on yıllık davanın hikâyesini en iyi, Bir Başkadır’ın yeni sezonunda Meryem’in şimdiden klasikleşen repliği anlatıyor.

“Başka yere gitti iş, bambaşka yere gitti.”

Her şey 15 Temmuz 2016 sabahı Sözcü’nün bir haberiyle başlıyor.

O sabah Sözcü’nün Marmaris muhabiri Gökmen Ulu, üzerinde gazetenin logosu olan arabayla Grand Yazıcı Turban Oteli’nin önüne gitti.

Yanında fotoğraf makinesi vardı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın orada tatil yaptığını Marmaris’te duymayan kalmadığını, otel müşterilerinin de bunu sosyal medyada paylaştığını sonradan mahkemede anlatacaktı.

Otel yöneticilerini tanıyordu. Otel yetkilileriyle yemek yedi. Onlar da Cumhurbaşkanlığı görevlilerine muhabirin orada olduğunu söylediler. Erdoğan dışarı çıkarsa fotoğrafını çekerim, diye bekledi.

Haber saat 16.25’te Sözcü’nün sitesinde yayımlandı. O saatte ortada henüz bir darbe girişimi yoktu. Başlığı “Erdoğan’ı SÖZCÜ buldu”ydu.

On ay sonra, 19 Mayıs 2017’de Sözcü’ye operasyon yapıldı. Ulu ve internet sitesinin sorumlu müdürü Mediha Olgun tutuklandı. Yurtdışındaki gazete sahibi Burak Akbay hakkında yakalama kararı çıkarıldı.

Tutuklama kararına göre, darbeciler Erdoğan’ın yerini bilmezken Sözcü o yeri haber vermişti.

Halbuki Marmaris’te Cumhurbaşkanı’na yönelik suikast girişimini araştıran savcı darbecilerin Erdoğan’ın yerini nasıl öğrendiğini araştırıp yazdığı iddianamade Sözcü’nün adı bile geçmiyordu

İddianameye göre suikast timi, Erdoğan’ın Okluk Koyu’ndaki Cumhurbaşkanlığı konutunda kalabileceğini düşünerek oranın haritalarıyla hazırlık yapmıştı. Timin başındaki Gökhan Şahin Sönmezateş, kendi ifadesine göre, Erdoğan’ın Turban Otel’de olduğunu gece 01.00 ile 01.30 arasında Akıncı Üssü’ndeki bir subaydan öğrenmişti

Sözcü’nün haberi çıkalı dokuz saat olmuştu.

Eylül 2017’de bu köşede şunu sormuştum:

“O halde bu iki gazeteci neden hala tutuklu? Eğer verdikleri haberle Cumhurbaşkanı’nın yerini bildirdikleri düşünülüyorsa niye Marmaris davasında adları bile geçmiyor?”

Dosyada başka ilginç deliller de vardı.

Burak Akbay’ın babası Ertuğrul Akbay, bir yurtdışı gezisinde Fehmi Koru’ya oğlunun dışarıda “güzel insanlar”la tanıştığını söylemişti. Koru, bundan Gülen cemaatini anlamıştı.

Ocak 2018’de tanık olarak dinlendiği mahkemede ise babanın oğluyla övünürken mübalağa etmiş olabileceğini anlattı. Sözcü’yü cemaat projesi diye nitelediği yazısı da soruldu. Orada espri yaptığını söyledi.

Diğer tanıklar da iddianamenin pek yardımına koşmadı.

Cem Küçük mahkemede, “Bu iddianameye bakarak Sözcü Gazetesi Fethullahçılarla iş birliği yaptı denemez” dedi. Mahkeme başkanı, Burak Akbay’ın FETÖ evlerinde yetiştiği yolundaki beyanını hatırlatınca da “Ben öyle bir şey demedim. Öyle bir bilgim yok” diye cevap verdi.

Fuat Uğur, Sözcü’yü örgütün amaçlarına hizmet eden yayınlar yapmakla eleştirdiğini, fakat bundan gazetenin FETÖ’cü olduğu sonucunun çıkmayacağını anlattı.

Ersoy Dede:

“Benim açımdan Sözcü gazetesinin FETÖ’cü olması deli saçması bir iddiadır” diye cevap verdi

Erdoğan’ın tatil yaptığı yeri haberleştirmenin gazetecilik faaliyeti olduğunu da ekledi.

Aralık 2018’de Türkiye’nin en meşhur eski usul Kemalist köşe yazarı Emin Çölaşan Fethullah Gülen’in örgütüne yardım etmekten sanık oldu.

Türkiye’de gazete okuyan herhangi birine Emin Çölaşan’ın Fethullah Gülen’in örgütüne bilerek ve isteyerek yardım ettiğini anlatmak için, önce o insanın hafızasını silmeniz gerekir.

Ama savcılık hafızayla pek ilgilenmemişti. Çölaşan’ın yıllar içinde yazdığı birkaç metni seçmişti.

Bunlardan biri “Şimdi cemaati savunma zamanı” başlıklı yazıydı. Cemaatin medya kuruluşlarına polis baskını düzenlenmesinin ertesi günü yazılmıştı.

Başlığı okuyunca delili bulduğunu düşünenlerin, yazının devamını da okuması gerekirdi. Çölaşan, aynı şey daha önce başkalarına yapılırken cemaatin alkış tuttuğunu anlatıyor ve “Cemaat AKP’nin tetikçiliğini ve taşeronluğunu yapıyordu” diyordu.

Bir başka delil, 16 Mayıs 2017 tarihli “Bir annenin dramı” başlıklı yazısıydı.

Yazının hikayesi de eski usul bir gazetecilik hikayesi

Gazetenin Ankara bürosuna Şakran Kadın Cezaevi’nden bir faks gelir. Faksın üzerinde cezaevinin Mektup Okuma Komisyonu’nun “Görüldü” damgası vardır

Gönderen, üç çocuk annesi Fadime Danışman’dır.

Danışman, sekiz aylık bebeğiyle tutuklandığını, üç ve altı yaşındaki diğer iki çocuğunu komşularına bıraktığını, cezaevindeki bebeğinin dört gündür ateşinin düşmediğini, dışarıdaki oğlunun romatizma hastası olduğunu yazmıştır:

“12 gündür çocuklarım ne durumda, bilmiyorum.”

Sonra Çölaşan’a seslenir:

“Tahliye olmamız için Kadir Topbaş’ın damadı mı olmamız gerekiyor?”

Çölaşan’ın suçu son çare olarak Emin Çölaşan’a faks çekmiş çaresiz bir annenin mektubunu köşesinde yayınlamaktır.

Savcılık, Çölaşan hakkında 23 Kasım 2018’de önceki yazıları için önce takipsizlik kararı vermiştir.

Dört gün sonra, bu kez annenin mektubunu yayımladığı yazıyı gerekçe göstererek kendi kararının kaldırılmasını ister. Hâkimlik de talebi kabul eder.

Çölaşan, kadını tanımadığını, sonradan FETÖ’den mahkûm olduğunu da kendi dava dosyasından öğrendiğini söyler.

Ama işe yaramaz. Böylece Türkiye’nin en meşhur Kemalist gazetecisi FETÖ örgütüne yardım etmekten sanık olmuştur.

Dosyanın bir de mali tarafı var.

Burak Akbay ve Estetik Yayıncılık, haklarında Gülen yapılanması soruşturması bulunan kişi ve şirketlerle ticari ilişki kurmakla suçlanıyor.

Avukatı Celal Ülgen, MASAK verilerini değerlendiren bilirkişi raporlarının bu ilişkileri olağan ticari faaliyetler kapsamında gördüğünü anlattı. İşlemlerin yapıldığı tarihte, adı geçen bazı kişilerin ilgili şirketlerde henüz ortak olmadığını tespit eden rapora dikkat çekti.

Bank Asya’nın reklam dağılımını da mahkemeye sundu.

Zaman’ın payı yüzde 34, Today’s Zaman’ın yüzde 11, Bugün’ün yüzde 10’du. Sözcü’nün payı ise yüzde 0,3.

Ama 27 Aralık 2019’da, bugünün Adalet Bakanı Akın Gürlek’in başkanlık ettiği mahkeme, yedi sanığa hapis cezası verdi.

Çölaşan ile Necati Doğru’ya üç yıl altı ay on beşer gün. Gazetenin yöneticileri Metin Yılmaz ve Mustafa Çetin’e üç yıl dörder ay. Yücel Arı, Gökmen Ulu ve Yonca Yücekaleli’ye iki yıl birer ay.

Doğru’nun aleyhinde “Naylon Darbe” başlıklı yazısı vardı. Gazetenin yöneticileri için de Sözcü’nün kimi haberlerinin Zaman’ın haberlerine benzemesi gerekçe gösterilmişti.

Mediha Olgun beraat etti. Burak Akbay’ın dosyası ayrıldı.

Üç gün sonra bu köşede “Halbuki Emin Çölaşan’ın fikir özgürlüğüyle yerli araba arasında görünmeyen çok güçlü bir bağ var” diye yazmıştım.

İstinaf mahkûmiyetleri onadı.

Yargıtay 3. Ceza Dairesi ise 26 Kasım 2024’te kararları oybirliğiyle bozdu.

Çölaşan, Doğru ve Ulu’nun yazılarının basın, ifade ve eleştiri özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirtti. Yazıların silahlı terör örgütüne yardım suçunu oluşturmadığına hükmetti. Gazete yöneticilerinin bu yazılara iştirak ettiğine ilişkin bilgi, belge veya delil bulunmadığını vurguladı.

5 Mart 2025’te yerel mahkeme bozma kararına uydu. Yedi sanığın yedisi de beraat etti.

Beraat gerekçesinde, mahkûmiyetin ihtimallere dayanamayacağı, giderilemeyen şüphenin sanık lehine yorumlanması gerektiği hatırlatılıyordu. Yazıların örgütün amaçları doğrultusunda kullanılacağını bilerek kaleme alındığına dair somut delil bulunamamıştı.

Fakat aynı mahkeme, dosyası ayrılmış Burak Akbay’ın mali yönden incelenmesi için savcılığa ihbarda bulundu.

2025’te yeni bir soruşturma açıldı.

Dün sabah polis yeniden Sözcü’ye gitti. Gözaltına alınan dört kişiden biri, o davada beraat eden muhasebe görevlisi Yonca Yücekaleli’ydi.

Savcılık, Akbay’ın yurtdışı hesaplarından Estetik Yayıncılık ve Mega Ajans’ı finanse ettiğini, bu şirketler üzerinden örgüt yöneticiliğini sürdürdüğünü ileri sürüyor.

İstanbul 4. Sulh Ceza Hâkimliği, Sözcü TV’nin bağlı olduğu Mega Ajans’ın yönetimini TMSF’ye verdi. Avukatın açıklamasına göre haber sitesi de kayyım kapsamında.

Savcılık açıklamasını okuyunca insan, o para hareketlerini örgüte bağlayan işlemi arıyor.

Hangi hesaptan gelen para, hangi örgütsel faaliyette kullanılmış? Banka hesaplarını incelemek için televizyon kanalının yönetimini devralmaya niye ihtiyaç duyulmuş?

Belki de artık kimse o bağları aramıyor.

Okurlar da.

Daha önce Tele1’e kayyım atanmıştı. Memleket fon skandalını konuşurken önce Halk TV’ye, şimdi de Sözcü TV’ye kayyım atandı.

Ayrıntıları merak edip dosyaları açınca da karşılarına “güzel insanlar” sözünden örgüt bağlantısı çıkaran yorumlar, mahkemede geri alınan iddialar, bir annenin mektubundan üretilmiş suçlamalar çıkıyor. Yıllar sonra gelen beraatin ardından aynı hikâyenin bu kez başka bir suçlama ve daha ağır bir sonuçla devam ettiğini görüyorlar.

Peki Halk TV’den sonra Sözcü TV’ye kayyım atanmasının amacı fon skandalını gündemden düşürmek mi?

Yaygın kanaat bu yönde.

Dosyayı takip eden gazetecilerin ve siyasetçilerin televizyonlarda görünürlüğü azalacağı için belki bir süre etkisi olur.

Ama bu hesabı yapan varsa üç şeyi ıskalıyordur:

1- Fon Skandalı’nda toplum göreceğini gördü, öğreneceğini öğrendi. Bundan sonraki kısım zaten bilinenlerin, tahmin edilenlerin ve konuşulanların teyidi, neyin ne kadar üzerine gidilebileceğiyle ilgili iktidar için bir test olacak. Bilgi kısmını geçtik. Kanaat kısmındayız.

2- Fon Skandalı’nda iktidarın üzerindeki esas baskıyı karşısında zaten şerbetli olduğu muhalifler yapmıyor. Kendi tabanı yapıyor. Konuyu bi biçimde gündemde tutan ve soru sormaya devam eden iktidara yakın medyaları da kayyımla susturmak mümkün değil.

3- Fon Skandalı, dolandırıcılığın yöntemi, konuşulan isimler, rakamların büyüklüğüyle her evde, kahvede, cafede, kantinde, işyerinde tvlerdeki tartışmalardan daha sansürsüz konuşuluyor. Tam bir hesaplaşma olmadıkça da daha uzun süre bir ev gündemi olmaya devam edecek.

Bu yüzden Sözcü TV’nin şimdi susturulması, fon gündemindeki bir aciliyetten çok, muhalif belediyelere ya da milletvekillerine dönük yeni ve ciddi bir hamlenin ön habercisi olabilir

Dün kayyım haberi geldiğinde Sözcü’nün ekranında fon skandalının tartışıldığı programın tekrarı vardı.

Arkasından belgesel girdi.

Ekranda bir anda Erkan Oğur göründü.

Keşke “Zahit bizi tan eyleme”yi söyleseydi.

Muhyî’nin o meşhur satırları böyle bir final için daha uygun olurdu.

“Sayılmayız parmak ile, tükenmeyiz kırmak ile.”

Yazıyı beğendiysen, patronumuz olur musun?

Evet, çok ciddi bir teklif bu. Patronumuz yok. Sahibimiz kar amacı gütmeyen bir dernek. Bizi okuyorsan, memnunsan ve devam etmesini istiyorsan, artık boş olan patron koltuğuna geçmen lazım.

Serbestiyet; Türkiye'nin gri alanı. Siyah ve beyazlar içinde bu gri alanı korumalıyız. Herkese bir gün gri alanlar lazım olur.

Bu Sayfayı Paylaşın