Daron Acemoğlu ile The Economist’in kavgası liberalizmin geleceğini belirleyecek bir iç savaş. Acemoğlu uzun süredir sosyal liberalizmi, yapay zekânın regüle edilmesini savunuyor. Şimdi ise “işçi sınıfı liberalizmi” kavramıyla karşımızda. The Economist’in Daron Hoca’ya öfkeyle saldırmasının da sebebi bu sol fikirler.

1500 sonrasında Avrupa’nın denizaşırı fetihleri, yalnızca toprakların ele geçirilmesi değil; teknolojik, tarihsel ve kültürel uçurumun üzerine kurulan yeni bir sömürü ve tahakküm düzeniydi. Modern devletin Leviathan’ı yerli toplumların din, kültür ve eğitim dahil bütün ilişkilerini parçalayarak içine girdi. Bu emperyalizm, geleneksel kara imparatorluklarından ve özellikle Osmanlı’dan kökten farklıydı.

Güzellik de aşk gibi tarifi müşkül bir mesele. Ama çocukluğumdan beri denklemi sadeleştiren bir formül aklımda: “Altın Oran”. Tarihteki yüzleri arasında 44 yıl önce kaybettiğimiz Ingrid Bergman da var. O da değişiyor tabii. Hatta insan eliyle yaratılanı podyuma çıkıyor. Lâkin doğanın eseri olan klasik estetiğe mânâ, derinlik katan kusurlar, dönemin abarttığı ödünç, tipi tip estetik anlayışının en büyük mağlubiyeti. İnsanın öyle bir “güzellik” uğruna biricikliğini kendi elleriyle yok etmesini, zamana, sisteme böylesine boyun eğmesini anlamlandırmak da zor bazen. Hele sonuç hüsran olduğunda…