Türk-Kürt birliği, siyasetsiz bırakılmış bir denklemde yaşayamaz. Bu birlik, ancak demokratik siyasetin, ortak aklın ve karşılıklı meşruiyetin zemininde güçlenebilir.

Bu paylaşım, basit bir vandalizm vakasının ötesine geçerek modern çağın en trajik ikonoklazm (kutsal imgelerin yok edilmesi) örneklerinden biri olarak kayda geçti.

1856-1866 yılları arasında Rusya’nın Erzurum konsolosluğu sırasında, Molla Mahmud Bâyezîdî ile birlikte Kürt dili ve edebiyatının kanon eserlerinden 4017 sayfalık yazılı bir külliyat hazırlayan August Jaba’ nın koleksiyonu 13 cilt halinde Türkçe, Kürtçe ve orijinal tıpkı basımlarıyla yayınlandı. Peki kim tarafından? Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından.

Adalet Bakanı’nın hassasiyetini kıymetsiz görmüyorum. Ama cezaevinde bağlayıcı yargı kararlarına rağmen tutulmaya devam edilen insanların varlığı ile faili meçhul bırakılan ölüm dosyaları, aynı zihniyetin birbirini tamamlayan iki yüzüdür. Bu yargı, kime ne zaman, hangi koşulda işliyor?

7 Ekim’den Suriye’de rejimin çöküşüne, İran’dan Lübnan’a uzanan sarsıcı gelişmeler Ortadoğu’da hiçbir ezberin tutmadığını gösterdi. Peki jeopolitiği neden yanlış okuyoruz;devlet aklı, ideolojik körlük ve sahadan kopuk analizler bizi nasıl yanıltıyor?

Milyonlarca takipçisi olan blogcu Viktoria Bonya, Putin’e hitaben çektiği videoda, ülkedeki gerçek sorunların ona aktarılmadığını, halkın sıkıştığını ve insanların korku içinde yaşadığını söyledi. Kremlin bu çıkışı “alışılmadık biçimde” ciddiye almak zorunda kaldı. Devlet televizyonunun ağır saldırıları, Bonya’yı daha görünür hale getirdi.

En erken seçime daha çok var. Ortada ittifak, cumhurbaşkanı adayı yok. Havalar hala soğuk, günlerden Pazar ve ulaşımın zor olduğu, metronun gitmediği Ankara’nın epey...

Lula şöyle diyor: “Herkes yeniden silahlanmaya zorlanıyor. Brezilya’da silahsızlanmaya inandık ve 1988’de nükleer silah üretimini yasaklayan bir Anayasa çıkardık. Ne oldu? ABD silahsızlanmadı, Rusya da öyle. Çin silah üretti. Hindistan da, Pakistan da, Kuzey Kore de... Ve işte biz Brezilya olarak, 16 bin 800 kilometrelik kara sınırımız ve 8 bin 500 kilometrelik kıyı şeridimizle neredeyse savunmasız kaldık. Ama ben silahlara değil; kitaplara, gıdaya, işlere yatırım yapmak istiyorum.

Ortadoğu, küresel güçlerin satranç tahtasına dönüşmüş; bölge halkları bu tahtada piyon dahi sayılmayan birer "kimsesiz" haline getirilmiştir. Temeli Sykes-Picot zihniyetine dayanan yapay sınırlar, etnik ve dini dokuyu hiçe sayarak istikrarsızlığı kalıcı hale getirdi. Petrolün ve stratejinin gölgesinde "insan" faktörünün unutulduğu bu coğrafyada, "din kardeşliği" söylemi maalesef edebi bir metinden öteye gitmiyor. Bu makûs talih ancak dış müdahaleleri reddeden yerel ve güçlü bir iradenin doğmasıyla yenilebilir. Her şeye rağmen, Türkiye’nin bir Ortadoğu kaderine geçit vermeyecek o köklü nüvesine olan inancımızı korumalıyız.

Diziden, filmden ya da bilgisayar oyunundan etkilenen çocukları bu içerikleri yasaklayarak ancak kızdırırsınız. Ve öfkeli bir ergenden daha tehlikeli hiçbir şey yok bu hayatta gördünüz işte.

Son yılların en büyük trajedisini yaşayan Kürt köyü Tavşantepe Diyarbakır’ın ortasında devletle başbaşa kaldı. Baba Arif Güran’ı savunmak Zafer Partili bir avukata kalmıştı.

Bu yeni çağda mesele sadece okula nasıl silah girdiği değil, çocukların zihnine hangi karanlık dünyanın sızdığı. Sosyal medya kullanım yaşı, bir özgürlük polemiğinden çok çocukluğu koruma meselesi

Tarih boyunca gülmenin, kahkahanın yeri hep tartışmalı… Mitolojide “Tanrının yedi kahkahası” yaratılış efsaneleri arasına girerken, “İnsan Nasıl İnsan Oldu” babından kitaplarda, filmlerde zekânın gelişiminin, sosyal iletişimin, birlikte yaşamanın ilk göstergeleri arasında… Tarihin karanlık yüzünde ise kahkahanın mekruh, hatta “iblis işi” olduğu, “korkuyu yok ettiği için inancı, otoriteyi sarstığı” da var. Bu yönüyle bir tür direniş enstrümanı da…

Utanç bilinen aksine çoğu zaman yanlış anlaşılır. Ona ya bir zaaf muamelesi yapılır ya da ruh menajerlerinin baktığı gibi hızla tedavi edilmesi gereken bir aksaklık gibi bakılır. Günümüzde artık insan utanmamalıdır, denir. Dik durmalı, kendinden emin olmalı, her koşulda görünür olmalıdır. Oysa insan hayatına kaim bazı anlar vardır ki insan tam da bu “dik durma” çağrısından dahi utanır. Frederic Gros’un Yapı Kredi Yayınlarından çıkan yeni kitabı tam bu eşikte başlar. “Utanç: Devrimci Bir Duygudur.”

Macaristan başbakanı Orbán, Rusya ve ABD’nin desteğine rağmen 16 yıl sonra koltuğu kaybetti. Muhafazakâr sağ siyasetin karizmatik elit prensi Péter Magyar, önce hükümetten istifa edip muhalefete geçti, sonra %52 oyla seçimleri kazandı. Her ağacın kurdu özünden çıkıyor. Péter Magyar, şimdi dünyanın en meşhur kurtlarından biri.

Bir çocuk için en büyük yalnızlık kimsenin olmaması değil, birilerinin olup aslında orada olmamasıdır. İşte bu noktada “modern yetimlikler” başlar.

Müze 1971’de açıldığında Sadberk Hanım artık hayatta değildi. O müzeye de önemli bir yer ayıran sergi, 8 Nisan 2026 tarihinden itibaren İstanbul’da, Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık binasında ziyaretçilere açıldı. Sadberk Hanım Müzesi’nin oluşmasında emeği geçen isimlerden Semahat Arsel, annesi Sadberk Hanım’dan bir anlamda özür diliyor.

Moskova AB içindeki en kullanışlı siyasal kanallarından birini kaybetti. Ukrayna’daki tablo, doğrudan doğruya etkilenecek. Macaristan seçimlerinin “kazanan”ı veya “sevinen”i, şimdilik, daha çok batı dünyası gibi görünüyor… Özellikle de Avrupa Birliği...

1956’da Sovyet tahakkümüne karşı ayaklanan Macaristan, 2026’da Avrupa’daki otoriter dalgaya karşı demokratik umutlardan birine dönüşmüş olabilir.

Magyar’ın partisi Tisza, Orban’ın 20 sene önceki çizgisini benimsedi. Bu durum senelerce muhalefet içinde adı Sovyet geçmişiyle anılan sol veya sosyal demokrat partilere oy vermek istemeyen liberal muhafazakar seçmende ilgi uyandırdı.

Macaristan küçük ama dünya tarihinde kritik roller üstlenmiş bir ülke. Sovyet hegemonyasına Doğu Avrupa’da en erken itiraz eden ülkelerden biriydi. Şimdi de dünyaya yeni bir mesaj verdi. Peter Magyar’ın partisi Tisza, yaklaşık yüzde 53 oyla 199 sandalyeli parlamentoda 138 sandalye kazandı ve üçte iki çoğunluğa ulaştı.

1989’daki cenazede konuşan o uzun saçlı, zayıf, sakallı idealist muhalif gence 37 yılda ne oldu?

Bir tarafta köleleştirilmiş kıyametçi Evanjelikler ile onlara hükmeden terör örgütü var. Karşı tarafta ise Katolikler ve Müslümanlar var.

Kıbrıs gazisi olarak resmi törenle uğurlanan Yalçın Küçük, 1998 yılında Yunan gazeteciye Kıbrıs harekatında gördüklerini anlatmış, televizyonlarda büyük yankı uyandıran itirafları Yunanca kitap olarak basılmıştı.

Yunanistan’ın sadece denizinin rengi, yemeğinin lezzeti, frappe’sinin kıvamı değil pasaportu da mıknatıs etkisi yapıyor. Evet, Yunanistan’ın en lezzetli olarak görülen tarafı belki de kalamarından çok pasaportu. Bu pasaport, ABD vatandaşları için bile cazibe unsuru.

Trump, Macaristan seçimlerine de karıştı. Başkan Yardımcısı Vance, anketlerde geride gözüken Viktor Orbán için Amerikan bayrakları eşliğinde miting düzenledi. Orbán kaybederse Trump 2026 ara seçimlerinden önce Budapeşte’de de sandığa gömülecek.

Yüzyıllardır deyiverilen deyimler, atasözleri toplumsal tansiyonun da ifadesi. Her dilden çeviri olanağı, pek bilmediğin dünyaların sinir sistemini de önüne açıyor. Bu ortamda başka ülkelerden, onların deyiverdiklerin bahsetmek, “farzımuhal” de daha emniyetli sanki. Lâkin bugün “emniyetli” yollar da netameli. Kara mizah… İdeali haberini, yazını “Emniyetsiz”, yani Emniyet’e filan götürülmeden yazabilmen!

Toplumsal tepkiyle hukukun sınırı birbirine karıştığında, cezayı mahkemeler değil öfke belirler; bu da adaleti değil, korkuyu büyütür.

PKK’nin kendini feshetmesi ve silahlı mücadeleyi sonlandırdığını açıklaması, Türkiye için tarihsel bir eşik. Ancak süreç, “teyit” ve “tam tasfiye” gerekçeleriyle uzatılırken, yasal ve demokratik adımlar hâlâ erteleniyor. Güvenlik–özgürlük dengesi bir kez daha “bekle-gör” politikasına mı kurban ediliyor?

Yıllarca Avustralya’da cesaretin ve kahramanlığın sembolü olarak sunulan Ben Roberts-Smith, şimdi savaş suçu suçlamalarıyla mahkeme önünde. Ama bu davada sarsılan yalnızca bir askerin itibarı değil; onun etrafında kurulmuş ulusal kahramanlık hikayesi. Bu yüzden Roberts-Smith dosyası, Avustralya sınırlarını aşan bir ilgiyle izleniyor.