Erken seçim için DEM’i tatmin edici hamleler gerekiyor. Buna karşın bu hamleler Erdoğan’a seçim kaybettirme riski taşıyor.Türkiye siyaseti bir kez daha Kürt meselesi etrafında dolaşıyor, ona endeksli bir aşamada bulunuyor.

Yıllardır lig şampiyonluğuna hasret kalmış bir kulübün taraftarıyla, yönetimiyle, oyuncularıyla üzerindeki baskı, sinirleri iyice germişti. Bu gerilimin yükü en çok futbolcuların sırtına binmişti. Özellikle kaleci Ederson’un son maçlarda yediği hatalı goller, onu topun ağzına koymuştu. Ederson’un hataları elbette tartışılacak. Fakat bir takımın bütün psikolojik çöküşünü tek bir kalecinin omuzlarına yüklemek kolaycılık.

TÜBİTAK’ın destek verdiği “İslam Tarihinde Katılımlı Dua Örneği Olarak Yağmur Dualarının Eko-Teolojik Analizi” başlıklı akademik proje sosyal medyada bazısı geleneksel İslamofobik, bazısı iktidara gıcıklıktan kaynaklı eleştiri ve mizah malzemesi günlerdir. Enis Doko, Urartu Şeker gibi akademisyenlerin düzeltmeleri de bir işe yaramamış gözüküyor. Muhtemelen bu konu üzerine köşe yazıları çıkacak, Youtube konuşmaları yapılacak, daha yıllarca sosyal medyada bol emojili “TÜBİTAK yağmur duasına 3 milyon vermiş” diye cahillerle dalga geçen aydınlanmacı ukalalıkların konusu olacak.

Yapay zekâ, hukuku daha mı öngörülebilir, daha mı tutarlı, daha mı denetlenebilir hale getirecek? Yoksa mevcut sorunları daha da mı görünür kılacak? Ve belki de en kritik soru: Eğer yapay zekâ kürsüye otursa, bugünkü tabloyu mu üretirdi, yoksa bizi utandıracak kadar farklı bir tablo mu ortaya koyardı?

Kırk yıl boyunca şiddetin gölgesinde yalnızca bir güvenlik meselesine indirgenen Kürt sorunu, şimdi silahların sustuğu bir eşikte bu kez siyasetsizlik tehlikesiyle karşı karşıya. Asıl sınav, şiddetsiz dönemi suskunlukla değil; cesur, demokratik ve çoğulcu bir siyasetle karşılayabilmek.

Hanau saldırısından pandemi kayıplarına, 7 Ekim sonrası kimlik sarsıntısından ekonomik kriz ve AfD’nin yükselişine kadar uzanan süreç, Almanya’da göçmen kökenli gençlerin aidiyet duygusunu aşındırıyor. Ülke bugün fiziksel değil, kendi yetiştirdiği bir kuşağın sessiz ve zihinsel kopuşuyla karşı karşıya.

Başka bir erkek çocuğun seslendirdiği 23 Nisan şiiri ile bu fasıl tam bitip, gazetecilerin ve küçük bakanların her yıl sordukları parklar, bahçeler ve uzaya çıkma gibi teknoloji sorularına ve önceden hazırlanmış cevaplara sıra gelecekken, bir kız çocuğu sözü aldı ve gerçek eğlence başladı: “Bu daha çok kızların bildiği bir şarkı aslında. O yüzden söylemek istedim…

Orjinal adı ‘’Shall We Slaughter The Billioners?’’ olan 2025 yapımı çok sert ve çok kanlı bir bağımsız Amerikan filminden söz edeceğim. Yönetmen Hanesava Quinberg. Biraz spoiler içeren bir yazı olduğunu baştan söyleyeyim. Filme ulaşmanız zor olduğu için pek sakınca görmüyorum.

Yakınlarımızın cinayete kurban gitmiş olmasını, intihar etmiş olmalarına tercih ederiz. Daha sorunlu olan ise toplumun polisiye hikâyelerle kötülüğü kendinden uzağa koyma arzusu, üçüncü sınıf Sherlock Holmes merakı ve bunu istismar eden medya ile şov peşindeki bürokrat-siyasetçilerdir. En kötüsü de buradan çıkan “adalet tecelli ediyor” safsatalarıyla yeni mağduriyetler ve yeni skandallar üretilmesidir. Öyle ki yolsuzluğa batmış eski kayyum-valiler ve çevreleri bile mağduriyet devşirip asıl günahlarının hesabını vermeden sıyrılabilir.

Gülistan için susan yüzlerce el, Yusuf Tarık'ın adını küçülten o tek kalem, cenazesine katılmayan her bir bakan, evladını kaybetmiş bir babayı konuşmasın diye susturan o müdahale... Hepsi aynı zeminin üzerinde duran birer dişlidir.

Ölümünün üzerinden 44 yıl geçmiş olan Erol Güngör için düşünceleri bozacak hissi yakınlıklardan, kolay anmalardan ve ideolojik sahiplenmelerden uzak değerlendirmeler yapabilme zamanı gelmiş olsa gerektir.

Bir ifade biçimine, “mesaj”ın ta kendisine dönüşen şiddet, her an, her yere yayılan akustik uğultusuyla da hayatımızda. Kelimelerin iflas ettiği “sözün bittiği yer” değil, sözün bizzat kendisi. Estetize edilen şiddetin “seyirlik” hâle gelmesiyle de sıradanlaşıyor, hatta meşrulaştırılıyor. Çocukluğumdaki miladında da zaten çarpıcı bir film var. Güncellenen bir “Müzikal”!

Ankara kulislerine göre devlet kurumları PKK’nın silah bırakma kararına ters işler yaptığını raporluyor. Bazı tespitler devletin vereceği teyidi geciktiriyor. Yasal düzenlemenin gecikmesiyle ilgili bir başka mesele de Öcalan’ın statüsü tartışmaları.

Palantir’in 22 maddelik manifestosu, hem bir muhtıra hem de nobran bir bağımsızlık bildirgesiydi. Rızamız hilafına vatandaşı yapıldığımız Teknopatistan’ın kurucu babaları Peter Thiel ve Alex Karp, köktendinci faşist fikirleriyle yeni bir dünya kurmak istiyor.

Tübitak’ın “İslam Tarihinde Katılımlı Dua Örneği Olarak Yağmur Dualarının Eko-Teolojik Analizi” projesine desteği alay konusu oldu. Halbuki bu sanıldığı gibi münferit bir proje değil. AB destekli COST programı kapsamındaki “Geç Orta Çağ ve Erken Modern Dünyada Dua Yoluyla Katılım” adlı uluslararası araştırma ağının parçası. Söz konusu ağa 38 ülkeden 291 araştırma grubu katılıyor.

Çipras’ın meselesi yalnızca “erken seçim” değil; dağılmış Yunan muhalefetini yeniden kendi etrafında toplamak. Fakat bugünün Yunanistan’ında sorun şu: İktidar yıpransa da muhalefet hâlâ ikna edici bir alternatif üretemiyor. Tabii şunu da göz ardı etmemek gerek: Yunanistan’da ne olursa olsun güçlü ve dinamik bir sol gelenek var. Bu gelenek kendini öyle veya böyle hissettiriyor.

Türk-Kürt birliği, siyasetsiz bırakılmış bir denklemde yaşayamaz. Bu birlik, ancak demokratik siyasetin, ortak aklın ve karşılıklı meşruiyetin zemininde güçlenebilir.

Bu paylaşım, basit bir vandalizm vakasının ötesine geçerek modern çağın en trajik ikonoklazm (kutsal imgelerin yok edilmesi) örneklerinden biri olarak kayda geçti.

1856-1866 yılları arasında Rusya’nın Erzurum konsolosluğu sırasında, Molla Mahmud Bâyezîdî ile birlikte Kürt dili ve edebiyatının kanon eserlerinden 4017 sayfalık yazılı bir külliyat hazırlayan August Jaba’ nın koleksiyonu 13 cilt halinde Türkçe, Kürtçe ve orijinal tıpkı basımlarıyla yayınlandı. Peki kim tarafından? Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından.

Adalet Bakanı’nın hassasiyetini kıymetsiz görmüyorum. Ama cezaevinde bağlayıcı yargı kararlarına rağmen tutulmaya devam edilen insanların varlığı ile faili meçhul bırakılan ölüm dosyaları, aynı zihniyetin birbirini tamamlayan iki yüzüdür. Bu yargı, kime ne zaman, hangi koşulda işliyor?

7 Ekim’den Suriye’de rejimin çöküşüne, İran’dan Lübnan’a uzanan sarsıcı gelişmeler Ortadoğu’da hiçbir ezberin tutmadığını gösterdi. Peki jeopolitiği neden yanlış okuyoruz;devlet aklı, ideolojik körlük ve sahadan kopuk analizler bizi nasıl yanıltıyor?

Milyonlarca takipçisi olan blogcu Viktoria Bonya, Putin’e hitaben çektiği videoda, ülkedeki gerçek sorunların ona aktarılmadığını, halkın sıkıştığını ve insanların korku içinde yaşadığını söyledi. Kremlin bu çıkışı “alışılmadık biçimde” ciddiye almak zorunda kaldı. Devlet televizyonunun ağır saldırıları, Bonya’yı daha görünür hale getirdi.

En erken seçime daha çok var. Ortada ittifak, cumhurbaşkanı adayı yok. Havalar hala soğuk, günlerden Pazar ve ulaşımın zor olduğu, metronun gitmediği Ankara’nın epey...

Lula şöyle diyor: “Herkes yeniden silahlanmaya zorlanıyor. Brezilya’da silahsızlanmaya inandık ve 1988’de nükleer silah üretimini yasaklayan bir Anayasa çıkardık. Ne oldu? ABD silahsızlanmadı, Rusya da öyle. Çin silah üretti. Hindistan da, Pakistan da, Kuzey Kore de... Ve işte biz Brezilya olarak, 16 bin 800 kilometrelik kara sınırımız ve 8 bin 500 kilometrelik kıyı şeridimizle neredeyse savunmasız kaldık. Ama ben silahlara değil; kitaplara, gıdaya, işlere yatırım yapmak istiyorum.

Ortadoğu, küresel güçlerin satranç tahtasına dönüşmüş; bölge halkları bu tahtada piyon dahi sayılmayan birer "kimsesiz" haline getirilmiştir. Temeli Sykes-Picot zihniyetine dayanan yapay sınırlar, etnik ve dini dokuyu hiçe sayarak istikrarsızlığı kalıcı hale getirdi. Petrolün ve stratejinin gölgesinde "insan" faktörünün unutulduğu bu coğrafyada, "din kardeşliği" söylemi maalesef edebi bir metinden öteye gitmiyor. Bu makûs talih ancak dış müdahaleleri reddeden yerel ve güçlü bir iradenin doğmasıyla yenilebilir. Her şeye rağmen, Türkiye’nin bir Ortadoğu kaderine geçit vermeyecek o köklü nüvesine olan inancımızı korumalıyız.

Diziden, filmden ya da bilgisayar oyunundan etkilenen çocukları bu içerikleri yasaklayarak ancak kızdırırsınız. Ve öfkeli bir ergenden daha tehlikeli hiçbir şey yok bu hayatta gördünüz işte.

Son yılların en büyük trajedisini yaşayan Kürt köyü Tavşantepe Diyarbakır’ın ortasında devletle başbaşa kaldı. Baba Arif Güran’ı savunmak Zafer Partili bir avukata kalmıştı.

Bu yeni çağda mesele sadece okula nasıl silah girdiği değil, çocukların zihnine hangi karanlık dünyanın sızdığı. Sosyal medya kullanım yaşı, bir özgürlük polemiğinden çok çocukluğu koruma meselesi

Tarih boyunca gülmenin, kahkahanın yeri hep tartışmalı… Mitolojide “Tanrının yedi kahkahası” yaratılış efsaneleri arasına girerken, “İnsan Nasıl İnsan Oldu” babından kitaplarda, filmlerde zekânın gelişiminin, sosyal iletişimin, birlikte yaşamanın ilk göstergeleri arasında… Tarihin karanlık yüzünde ise kahkahanın mekruh, hatta “iblis işi” olduğu, “korkuyu yok ettiği için inancı, otoriteyi sarstığı” da var. Bu yönüyle bir tür direniş enstrümanı da…

Utanç bilinen aksine çoğu zaman yanlış anlaşılır. Ona ya bir zaaf muamelesi yapılır ya da ruh menajerlerinin baktığı gibi hızla tedavi edilmesi gereken bir aksaklık gibi bakılır. Günümüzde artık insan utanmamalıdır, denir. Dik durmalı, kendinden emin olmalı, her koşulda görünür olmalıdır. Oysa insan hayatına kaim bazı anlar vardır ki insan tam da bu “dik durma” çağrısından dahi utanır. Frederic Gros’un Yapı Kredi Yayınlarından çıkan yeni kitabı tam bu eşikte başlar. “Utanç: Devrimci Bir Duygudur.”